اين چند انگشت ِ سردرگم

مرا به اطراف گوش هاي تو به تو برمي گرداند

 ـ به كجاي دلي دلي در پاشنه ي كشيده ي حرف ها ـ

قسم مي خورم كه تا صبح هيچي از خودم باقي نيست

از سهم  ِ متبرك ِ چشم ها كه تا كوچه ي پائين ِ مي بينم دويده ست

شكل ِ خط خطي هاي دم دست ِ تو به چه  شباهت دارد بيشتر ؟

به پرسش هاي تن نداده در اداهاي بي رنگ

كه از آمد وشد رمزهاي يا زهرا خالي ست

از پرنده هاي يك رديف

                           در پوتين هاي زاويه دار  ِ پدر

از هراس بُرده ي من در خيابان هاي اگستينو پينوشه

خُب !

گيرم كه توي دلم خالي شد از آفتاب و چاي قند پهلو

يا افتادم روي دست كيبورد ِ مدل ِ بعد   

درزهاي بناچار را با پطرس هم نمي شود گرفت

و آب از سر  ِ امروز خواهد گذشت

                                             دوست ِ من!  

به دور ِ خودم و ميدان ِ كوچك ِ آدم هاي رفتار

كه تند مي شوند پيچيدم

به دور  ِ تنه ي انگشت هاي حوصله در شب ِ لابُد

كه از جمله هاي ِ عنقريب ِ بدون ِ شك عقب افتاده ست

                                          ـ در شيبي به عاقبت ِ چند روز  ِ متكلّف .                                     

برف ِ  نيامده سر  ِ جاي خودش

به جاي من

بادبادكي كه از پاروهاي پهلو آويزان است

اينجا

قدم مي زنم و راه را به صحبت برمي گردانم 

اينجا

آوندهاي كودكي ام پُر و خالي مي شود از ديو   

ها... كاش !

شب بخيرم را جلو تراس پهن مي كردم تا روباه را دنبال كند

و به جائي برسد كه ماه در كلاس ِ ششم  ِ طبيعي نشسته بود

آه اي مداراي ِ شكل ِ خودت!

اسطبل ِ ماديان ِ علف را به من تفهيم كن  

مگذار جرمم از اين بيشتر

                                   قاطي گلّه ي كوسه ها باشد !  

                                                                 آذرماه ۸۸ ـ بندر بوشهر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر دوم در  ماندگار  نشر داده شده است.